Compassion for Care

Compassie in de zorg? Dat is er, want natuurlijk behandelen we anderen zoals we zelf behandeld willen worden. Met compassie dus. Met mededogen. En we handelen als we misstanden zien. Dat niet alles lukt, komt door bezuinigingen en mismanagement.

Echt waar? Zie wat er gebeurt in de ouderenzorg, in de zorg voor onze kinderen, kijk naar verzorgers en artsen die niet beseffen wat ze doen, anderen die hun mond dichthouden, spreekverboden die worden opgelegd.

Maar er zijn anderen. Zij roepen op tot compassie. Zij laten zien dat je moet handelen. Daarom ondertekende ik Compassion for care.

Met de stofzuiger naar de crematie

“Bij het overlijden van (….) werden wij geconfronteerd met de eis van de zorginstelling om binnen 7 dagen de kamer te ontruimen.” Gevolg was “dat we op de dag van de crematie met stofzuigers en ander spul in onze kofferbakken bij het crematorium arriveerden… Een uiterst merkwaardige situatie dus.”

Deze mail ontving ik vanmorgen met de opmerking erbij ‘wellicht iets voor je ‘grijsboek’ mbt ouderenzorg? De afzender schrijft ook dat hij door het verdriet niet de scherpte had om ‘onze rechten op te zoeken en hebben we de gang van zaken toen morrend afgeslikt’. Ik prent dat in mijn hoofd en neem me voor dat ons dat niet overkomt.

Een paar uur later zie ik in mijn ooghoek een tweet van @bhengeveld “De Eschpoort in Enschede: Opa of Oma overleden? zorgt u wel dat de kamer binnen 24 uur leeg is? #gruwelijk #arienszorgpalet”
Een deel van het artikel uit de krant staat online op de site van Tubantia “Verpleegkamer binnen dag na overlijden ontruimd”. Het kan dus nog erger dan 7 dagen.
Ik merk dat ik achter loop. Ouderenbescherming Nederland heeft het artikel al overgenomen op haar site en RTV Drenthe besteedde zelfs een behoorlijke tijd geleden aandacht (filmpje op YouTube) aan termijnen voor ontruiming van kamers.

Ik snap natuurlijk dat het voor volgende bewoners prettig is om snel te kunnen verhuizen. Maar het is onzin en kwalijk om te eisen, dat een kamer al een dag na het overlijden leeg is. En schoonmaakspullen in de auto mee naar de crematie… dat moet je als zorginstelling toch niet willen? Wat een overdreven haast. Waar heeft dat mee te maken? Geen compassie? Gek, maar dat kan ik me niet voorstellen. Waarschijnlijker is dat uitvoeren van de door de overheid betaalde termijn (13 dagen) geld kost. De nieuwe bewoner kan er dan immers nog niet in, want de kamer moet opnieuw ingericht. Dan verdringt het geld de compassie.


Schiet de boodschapper niet dood!

Uit de grond van mijn hart verzucht ik op een van de sociale netwerken “Ai, weer eens iemand op de tenen getrapt. Hoe vaak is me dat nou niet overkomen als het over (…) gaat…?” Vervolgens lees en zie ik Zorgintensief kind– Willemien Vereijken: Het syndroom van Ebel http://youtu.be/jR48HryxZDs , ook op Lotje en Co http://bit.ly/aJQcwT. Ik herken haar uitspraak: irritatie uit onmacht keert zich tegen de boodschapper.

Boink, t komt binnen. Ja, ik was tijdens het vorige contact met deze begeleidster geïrriteerd. Maar ik dacht dat het was uitgepraat. Maar nee, door mijn houding wil deze begeleidster geen contact meer met me. Het is mijn eigen schuld dikke bult. Dit komt voor, zorgverleners besluiten dit of laten je op een andere manier weten dat je als ouder of kind niet zo hoog van de toren moet blazen. Het gaat dus niet alleen om zorgintensieve kinderen, het gaat ook om zorgintensieve ouders of minder zorgintensieve familieleden, die allang volwassen zijn (bijvoorbeeld kinderen).

Ook bij de zorg rond onze moeder heb ik op tenen gestaan en sta ik nog af en toe op tenen. Dat wekt irritatie. Ik weet het, maar af en toe kun je niet anders. Je zorg is namelijk veranderd in intensieve bezorgdheid over wel en wee. Het is als ouder of partner of kind schipperen tussen begrip opbrengen voor de situatie van verzorgers en management en nadrukkelijk vragen om een goede verzorging van je moeder. Zodra het begrip ophoudt en nadrukkelijk vragen verandert in irritatie uit onmacht, is er een probleem. En dat wordt alleen maar groter als de andere ‘partij’ je erop wijst dat je houding niet goed is, dat jij begrip voor hun moet hebben, dat zij geen tijd voor je hebben, dat ze een andere afspraak hebben die belangrijker is, dat je maar naar hun baas moet gaan, dat iemand anders dat besluit heeft genomen, dat zij alleen maar signaleren en adviseren; kortom, als de boodschapper wordt doodgeschoten.

Omgekeerd maak ik het ook mee. Als zelfstandig ondernemer wil je je klanten ten dienste staan. Zeker in dit tijdperk van web 2.0 (share, conversation) is een open houding belangrijk. Toch zijn niet alle klanten tevreden. Dat is dan ook mijn boodschap tijdens bijvoorbeeld de workshops die ik geef of andere activiteiten die ik onderneem. Onderzoek wat er is, vraag het de klant, praat er met anderen over, check wat er aan de hand is en ga de conversatie aan. Immers, de klant (de burger, de patiënt, de cliënt) is koning. Je komt er niet altijd uit, maar het feit dát je erover praat, zorgt ervoor dat je tevreden uit elkaar kunt gaan en een volgende keer weer zaken kunt doen. Meningsverschillen mogen!

Hoe ga je nu om in dat conflict in jezelf? Het is lastig, want zakelijk weet je hoe het moet. Maar privé blijft het voorkomen. Misschien helpt het als de begeleiders, verzorgers, managers en anderen in… (vul zelf in: de zorg, het onderwijs, …) ons meer zien als klant?

En vanaf nu graag: zorg 2.0 voor mijn moeder

Onze moeder is begin april verhuisd van Catharina Daemen naar Emmastaete, ook in Brunssum, ook vallend onder de Cicero Zorggroep. Er is haast achter gezet nadat wij een klacht indienden over haar verzorging. De klachtencommissie gaf ons voor het overgrote deel gelijk; wij wachten nu op het antwoord van Cicero of Catharina Daemen. En ook al geeft het voldoening gelijk te krijgen op essentiële punten, het doet ook pijn. Want waarom zo, waar ging het mis?

De mensen tegen wie wij een klacht indienden, zijn voor een groot deel van onze leeftijd.

  • Het had dus ook over hun moeder kunnen gaan, die na het schrappen van de dagactiviteiten en het gezamenlijk ‘s avonds eten, met moeite een kwart of half boterhammetje at (als haar zoon op bezoek was), in 3 jaar 14 kilo afviel, en in haar nieuwe woning vol smaak en meer eet. Zien eten doet eten.
  • Het had over hun ouder kunnen gaan, die 9 maanden na het stoppen van het gebruik van een ‘actieve tillift’ op haar nieuwe plek ineens wél gebruik kan maken van die lift.
  • Wie weet overkomt het hen zelf over 20-30 jaar: je ‘mag’ blijven wonen in een verzorgingshuis waar de verzorging, die nodig is op basis van je indicatie, domweg niet geboden kan worden.
  • Wie weet besluit hun kind dan wel over mij om niet in te grijpen en zorgt dat kind er dus niet voor dat ik op een betere plek kom.

Maar gelukkig is er tijdens besprekingen al erkenning gekomen, dat management eerder had moeten ingrijpen. Gelukkig werd onze moeder meteen bovenaan een wachtlijst van ander huis gezet.

De remedie? PRAAT er met ons over, VERTEL OP TIJD dat je moet bezuinigen. Dan kunnen we er SAMEN iets aan doen. Heel zorg 2.0 gedacht: sharen, conversation.

Mijn moeder moet natuurlijk wennen op haar nieuwe plek. Maar het is dichter bij haar oude huis, waar ze op dit moment geniet van de zon in haar oude tuin. Ze geniet na van een midweek vakantie met haar nieuwe groep en verheugt zich op het badpak dat binnenkort gekocht wordt. Oh ja, en de eerste middag dat ze er woonde deed ze al mee aan gymnastiek…

Wie is nu aan zet? Staatssecretaris Bussemaker?

Het regionale dagblad De Limburger / Het Limburgs Dagblad gaat verder in de speurtocht. Wat is er aan de hand? Is er sprake van een “jokkende zorgmanager?” zoals iemand zich Twitterend afvroeg? Of is de bezuiniging die zich in het Limburgse in de ouderenzorg afspeelt een voorbode van wat de rest van Nederland nog te wachten staat?

“Verschraling zorg ouderen Parkstad door financiering’ meldt de Limburger op de website op 4 januari 2010. In de gedrukte editie van de Limburger /Het  Limburgs Dagblad van 5 januari  (lees hier het artikel in pdf) gaat de verslaggever er verder op in. Niet alleen Cicero Zorggroep bezuinigt, ook Vitalis en Sevagram kondigen het aan. Directeur Savelkoul van Parc Imstenrade zegt: “hoe je het ook wendt of keert, de zorgzwaartepakketten betekenen inleveren”. Nee verkopen, geen tijd, geen geld, geen ruimte. Mensen aan hun lot overlaten, minder begeleiding. Het Dagblad van het Noorden meldde op 2 januari ‘Voortaan betalen voor koffie en thee in tehuizen Eemsmond.’

Ik weet niet hoe het u vergaat, maar ik blijf in stijgende verbazing achter. Want terwijl men op hoger niveau met elkaar van mening verschilt, mag mijn moeder nu nog maar één keer per dag met haar medebewoners samen eten. De broodmaaltijd ‘s avonds blijkt namelijk toch afgeschaft. Samen ontbijten was er twee jaar geleden al uitgegooid. We wachten stilletjes af of er inderdaad voor haar en andere bewoners (mét indicatie!) geen dagverzorging meer is. Anders is het 7 dagen per week vooral op je kamer zitten, mama en wachten tot iemand komt die iets met je gaat doen. Gelukkig is er tv en is de Australian Open begonnen. Wat zouden de zorgverzekeraars er eigenlijk van denken?

mijn moeder

foto in de krant

(lees hier het artikel in pdf)