Een aardbeving zonder social media

De hotelkamer bewoog, ik trilde in bed, de muren steunden. Ik maakte mijn man wakker en vroeg: “Wat is dit, is dit een aardbeving?” Ja, het was er een en een flinke ook. Het was zijn tweede sinds zijn komst naar Japan, maar deze was sterker. We hielden elkaars hand vast en wachtten af. Het stopte.

Gebouwen in Japan zijn gebouwd op aardbevingen. Dat realiseerde ik me snel. Toch vond ik het minder om een aardbeving mee te maken op de 20e verdieping van een hotel en vroeg me af of het nou een voordeel of een nadeel was om zo hoog te zitten. Er gebeurde niets met het hotel.  We kregen enkele sms-jes van onze gastvrouw dat de earthquake een kracht had van 3.9 op de schaal van Richter en dat het niet nodig was om je ongerust te maken. Ze stuurde meteen de link naar een website.  En wat ik thuis in Nederland niet voor mogelijk had gevonden gebeurde: ik viel weer in slaap.

Uitzicht op Hiroshima vanuit ons hotel

Uitzicht op Hiroshima vanuit ons hotel

De dag erna ging ik natuurlijk naar de website. Gelukkig wat teksten in het Engels. We zagen op het Japanse nieuws informatie langskomen en begrepen dat er hier en daar wat van huizen was gevallen. Deze aardbeving, hoe heftig ik hem ook vond, was geen wereldnieuws en verscheen niet op BBC world, laat staan Nederlandse nieuwsmedia. Of het in Japan werd gedeeld op Twitter of Facebook of een ander social medium weet ik niet. Ik lees geen Japans. In Nederland zou ik op de eerste plaats Twitter en Nu.nl hebben afgezocht naar nieuws en achtergronden, hier moesten we het doen met geruststellende sms-jes.

* * *

Mijn gratis socialmediatips lezen? Schrijf je hieronder in.

 

 

Laat wat van je horen

*